13961024000315_Test_PhotoA

محسن مهدیان* در یادداشتی به موضوع «خبر خوب چیست؟ چه نیست؟» پرداخته است.

متن کامل این یادداشت بدین شرح است:

یکم. حتما شنیدید که؛ «بهترین خبر، خبر بداست». این گزاره جاهلانه، مبنای رسانه‌ای جامعه ماست.
واقعیت این است که ما گرفتار یک تناقض ساختاری شدیم. از یک سو وظیفه ذاتی رسانه‌های کشور، رشد امیدواری به انقلاب اسلامی است و از سوی دیگر ابزار رسیدن به این هدف را در اختیار نداریم.
چرا؟
مبنای رسانه بر جذابیت است. جذابیت الفبای هر کاری رسانه این است. فعالیت رسانه‌ای بدون جذابیت، مثل شعری با بهترین محتوا ولی عاری از وزن و قافیه است. مثل غلط املائی در یک متن فاخر می‌ماند.
اما جذابیت کجاست؟ جذابیت در استثنائات است و طبیعتا موارد استثنائی همیشه تلخ است.
این فرآیند ساده باعث می‌شود رسانه‌ها برای حفظ جذابیت، جز استثنائات را نبینند و در نهایت به اینجا می‌رسیم که رسانه‌های ما جز سیاهی نخواهد بود.
اما آیا استثنا در جامعه ما فقط پلشتی‌هاست؟ پیشنهاد ما توجه به خبر خوب است.
خبرخوب چه نیست؟
دوم. خبر خوب، نه خبر تخدیری است نه تحمیقی.
یعنی چی؟
تخدیری نیست؛ یعنی قرار نیست با خبر خوب جامعه به خلسه رود؛ قرار نیست با اخبار ذهنی و تخیلی جامعه غیرواقعی برایش ایجاد شود. این جامعه به اندازه اخبار بد مخدرست.
بنابراین خبر خوب، صرفا اخبار حال خوب کن نیست. اخبار فانتزی و نوستالژی و غیره نیست.
تحمیقی هم نیست یعنی قرار نیست تلخی‌ها را نبیند. قرار نیست از کنار اشکالات عبور کند و نقدها و کم و کسری‌ها را به حساب نیاورد. این نیز تحمیق جامعه است.
ندیدن اشکالات به همان اندازه ضعف است که ندیدن خوبی‌ها.
اما خبر خوب چیست؟
سوم. خبر خوب به صورت خلاصه، یک جمله است؛ «دیدن زیبائی‌ها و زیبا دیدن‌ها».
تفاوت این 2 چیست؟
باید باور کنیم که استثنا در جامعه ما فقط ضعف‌ها و آسیب‌ها نیست. زیبائی‌ها به دلائل مختلف در جامعه ما بیشتر از زشتی‌هاست اما باید چشم را  عادت دهیم که ببیند. اطراف‌تان را با دقت ببینید. خبر خوب توجه به نعمات است. چشم‌مان را به دیدن پلشتی عادت داده‌ایم.
به خودتان نگاه کنید ببینید آیا همه ویژگی‌های مثبت خودتان را شکر گذارید؟ اصلا توجه کرده‌اید؟
جامعه هم با همین غفلت یا تغافل از توجه به نعماتش محروم است.
مبنای دینی دیدن زیبائی‌ها، قاعده شکر است. «لئن شکرتم لازیدنکم». اگر شکرگذار بودیم، نعمت فزونی می‌یابد و گام اول شکرگذاری دیدن نعمت است.
و اما زیبا دیدن؛
وقتی می‌گوئیم خبر خوب همه ذهن‌ها سمت دیدن زیبائی‌ها می‌رود. درست است اما همه ماجرا در دیدن زیبائی‌ها نیست. زیبا دیدن بلکه مهمتر از دیدن زیبائی‌هاست. زیبا دیدن یعنی مثبت اندیشی.
یعنی چی؟
زیبا دیدن یعنی آسیب‌ها و اشکالات را ببینیم اما حرکت زندگی و حرکت جامعه را هم در دل آن ببینیم. تلخی‌ها را ببینیم اما وجه مثبت و حتا لایه عمیق تر حق‌گرایی آنرا هم ببینیم.
ملاک برای درست دیدن توجه به 2 متغیر است؛ جامع دیدن و نظام‌وار دیدن.
جامع دیدن یعنی یک آسیب را با همه جزئیات آن ببینیم. اگر هر آسیبی را با دقت به جزئیات و همه وجوه و ابعاد آن ببینیم مشاهده خواهیم کرد که اشکالات منشا حرکت ما می‌شوند نه توقف ما. موجب رشدند نه شکستن ما.
و اما نظام‌وار دیدن یعنی اینکه هر مشکل را در نسبت با موضوعات دیگر اصلی و فرعی کنیم. هر اشکالی را باید در نسبت آن با جامعه و دیگر موضوعات تحلیل کنیم.
شاید مبهم است؛ مثال بزنم روشن‌تر می‌شود.
بی‌حجابی در جامعه ما نقص است. اما اگر جامع ببینیم بی‌حجابی در جامعه در نسبت هجمه بی‌امان و سرعت مدرنیته و تمدن ولنگار غرب که مرزهای جامعه ما را هم در نوردیده است، متفاوت می‌شود. لذا زن مسلمان ما ولو بدحجاب، عفیف است و با حیا. این می‌شود جامع بینی.
و اما نظام‌وار دیدن یعنی بی‌حجابی را در کنار دیگر شاخص‌ها ببینیم و وزن دهیم. آیا معنویت او را هم می‌بینیم؟ اتصالش به اهل بیت چه؟ توجهش به علم و کمکش به جامعه و غیره چی؟ آنوقت کدام شاخص در ارزیابی این فرد کلیدی‌تر است؟ حجابش یا معنویت و اتصال درونی‌اش به ولایت اهل بیت؟ این می‌شود نظام وار دیدن.
توجه کنیم این دو برطرف کننده نقص نیست بلکه کامل کننده آنست.
زیبا دیدن باعث می‌شود شما نقص را ببینید اما همان را مبنای رشد قرار دهید.
ملاک برای زیبا دیدن ولو در مواجهه با تلخی‌ها، حرکت است نه نشستن.

*دبیر همایش «خبر خوب»